Winterfase - waarom “nee” soms het juiste woord is
Een gids voor rust, lichaam en het natuurlijke ritme van de waterfase
Veel mensen ervaren in de winter een vermoeidheid die dieper voelt dan gewone moeheid. Het wordt lastiger om op gang te komen, de dagen voelen langer en het lichaam reageert trager. In een wereld die bijna geen seizoenen meer kent, kan deze winterse beweging voelen als een tekort — alsof er iets mis is. Terwijl het in werkelijkheid een heel natuurlijke reactie is.
De winter is van oorsprong een voedende periode: een tijd waarin energie zich naar binnen keert, het tempo daalt en het lichaam de ruimte krijgt om te herstellen. Hier, in deze stilte, worden de zaden gelegd die in de lente kunnen beginnen te groeien.
Maar in het dagelijks leven vragen we in de winter vaak meer van onszelf dan goed voelt. We verwachten dat ons lichaam functioneert alsof het zomer is, terwijl alles om ons heen allang vertraagd is.
Vermoeidheid is geen teken van zwakte. Het is een signaal dat je lichaam luistert naar een ritme dat ouder is dan de kalender — een ritme dat ook terugkomt in het meridiaanwerk.
De waterfase: wat er in je lichaam gebeurt in de winter
Binnen het meridiaanwerk wordt de winter verbonden met de waterfase: een beweging van diepte, opslag en herstel. In deze periode staan vooral de nier- en blaasmeridiaan centraal — niet de organen zelf, maar de functies en kwaliteiten die in dit meridiaansysteem worden gezien, zoals het bewaren van energie, omgaan met belasting en het herstellen van balans.
Je merkt deze fase vaak aan kleine signalen: koudere handen en voeten, sneller moe zijn, meer behoefte aan warmte, of de neiging om je wat terug te trekken. Het lichaam draait zachtjes naar binnen, alsof het uitnodigt om te bewaren in plaats van te verbruiken.
Wanneer we deze beweging blijven negeren en dóórgaan met zorgen, presteren of het gevoel hebben dat we moeten voldoen, raakt het lichaam sneller uitgeput. De waterfase wijst eerder naar zachtheid en ruimte dan naar inspanning. Naar kleine momenten waarin je jezelf niet voorbij hoeft te lopen.
Tot slot: rust hoeft niet groot te zijn
Winter is geen periode van tekort, maar van verzamelen. Een tijd waarin je minder hoeft en iets meer mag zakken in jezelf. Soms begint dat met één ademhaling, één warm moment, één kleine stem die fluistert:
“Ik hoef nu even niet.”
Wanneer vermoeidheid geen tegenstander is maar een vorm van wijsheid, kan de winter veranderen van iets om doorheen te komen naar iets dat je ondersteunt en draagt.